Credo (deel 1)

Ik geloof...
Ik geloof, ik geloof, ik geloof zongen we vorige week met z'n allen! Heerlijk lekker meezingen met Boudewijn! En ja, uiteraard werd het al snel duidelijk; de koppeling naar wat geloof ik nu eigenlijk? Hoe zie ik het muziekonderwijs voor me? wat verwacht ik daarin van mezelf, maar ook voornamelijk; wat verwacht ik van de leerling? De hersens werden gekraakt vorige week woensdag en om eerlijk te zijn ga ik het nu opnieuw doen, want eigenlijk ben ik wel een beetje van mening veranderd door de felle discussies en meningen van iedereen... ik ga een poging doen om mijn visie op muziekonderwijs een beetje onder woorden te brengen...

Jeugdherinneringen
Als ik terugdenk aan mijn muziekperiode van de middelbare schooltijd denk ik allereerst aan een stinkbeer eerste klas, met een grote pukkel op z'n neus en kleren uit de hippietijd. Ik herinner me de muziekavonden die plaatsvonden, waarin we met de muziekklassen gingen presenteren waaraan we hadden gewerkt en daarna je eigen inbreng. De volgende ochtend was het altijd hommeles... ja hoor, de cijfers van de muziekavond werden genoemd. Oei, altijd een terugkerend pijnlijk onderwerp, want waar werden we nu precies op beoordeeld? Die dag eindigde elke keer weer in woede, blikken die konden doden en een hoop geroddel... Ik wist bij voorbaat al dat het zo ging eindigen, terwijl we de muziekavond opzich altijd erg leuk was, maar op de één of andere manier ging het de dag erna altijd fout. Ik had altijd het idee dat de docent oneerlijk beoordeelde, alleen maar gericht was of je het wel kon en niet zozeer op wát je deed en hoe je het deed. De leerlingen die een vooropleiding bij het conservatorium deden, kregen bij voorbaat al een 9, ook al hadden ze nog geen enkele poot op het podium gezet. Mijn frustraties komen weer enigszins bovendrijven en kan me er nog steeds druk om maken. En waarom? omdat ik nooit het idee had dat hij keek of je muziek leuk vond, maar hij keek altijd maar gelijk of je het kon of niet. Was je een beetje goed in muziek dan had je het gemaakt, zo niet dan was je een hopeloze zaak. Ik had dus redelijk wat geluk, maar voor de meesten was het een dramatisch vak. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, dat gold natuurlijk ook voor mij bij bijv. scheikunde, ik kon het voor geen meter en ik denk dat die docent mij soms ook wel kon schieten, als ik weer eens een onbenullige vraag stelde.
Toch vraag ik me af waarom het bij muziekonderwijs wat gevoeliger ligt, is dat ook zo? of is dat gewoon mijn beleving?

Ik geloof dat muziekonderwijs heel wat meningen en visies rijk is geworden, door de loop van de jaren. En dat is natuurlijk ook niet vreemd. Ik heb me ook afgevraagd waarom muziekonderwijs persé nodig is, is dat wel zo, of vinden wij als muzikanten het een gemis. Vorige week woensdag kwam heel even de vraag aan bod of muziekonderwijs belangrijker is dan bijv. de vakken drama/expressie en/of beeldende kunst. Ik ben van mening dat het gelijkwaardige vakken zijn. Muziek vind ik niet belangrijker. Ik heb mezelf toch ook menig keer afgevraagd of het muziekonderwijs wel persé van nut is. Waarom heeft de onderbouw hier een uur per week les in? Het zou toch ook mogelijk kunnen zijn dat dit niet word gegeven en voor de mensen die het wel zouden willen, dat zij dit vak na de derde als examenvak kiezen?! Op die manier kunnen mensen er nog wel voor kiezen als ze daar behoefte aan hebben, tegelijkertijd kunnen de leerlingen die er echt niks mee hebben het laten schieten. Ik vraag me wel eens af; nee nou eens het vak scheikunde, daarvan zal iedereen het met me eens zijn dat dit een must is in de onderbouw omdat je het contstant tegenkomt in de maatschappij en de wereld waarin we leven. Gelukkig kon ik het 3 jaar afsluiten, het was een regelrechte ramp voor mij. Maar kan ik nu achteraf zeggen dat het me veel heeft opgeleverd? Ik heb er weinig van onthouden en om eerlijk te zijn had het van mij niet gehoeven. Ik vermoed ook dat ik de rest van m'n leven er niks mee zal doen en het me ook weinig zal boeien, had ik dan die 3 jaar dat ik dat vak heb gehad niet beter een ander vak kunnen hebben, wat beter bij mij had gepast, waar meer nut voor mij zou hebben?
Eerlijk gezegd weet ik het ook niet hoor, het blijft een dilemma en ik heb er zo snel ook geen antwoord heb. Maar ik denk dat muziek bijdraagt op een middelbare school aan de algemene kennis van een leerling, ook al heeft een leerling dat zelf niet door, net zoals ik dat had/heb bij scheikunde. En in dat opzicht denk ik dat er een aantal basiselementen zijn van een muziekles die bijdragen aan die algemene kennis die ik als docent wil overbrengen aan de leerlingen. Vanuit deze visie benadruk ik dus muziek als doel. Ik denk dat muziek als doel zeker ook belangrijk is, maar dat muziek ook als middel kan zijn. Ik denk dat je een balans moet vinden tussen beiden. Dat klinkt misschien heel cliché en is het misschien ook wel een beetje, maar ik denk dat wanneer je teveel op doel of middel zit, het andere uitgesloten wordt en ik denk dat er voor beiden wat te zeggen valt. Daarom wil ik nu ook enkele elementen noemen naar aanleiding van de vorige les waarin ik denk dat beide facetten (zowel doel als middel) terugkomen.

Het eerste